اینجا همه چیز پاک نابود شده

فکر همه کس در ضرر و سود شده

باید بروم از این کویر انگاری

آب از سر چشمه اش گل آلود شده

از داخــل رود مـــــــاه را بــــرداریـــــــد
از زندگی مـــن آه را بـــــــــرداریــــــــد
عشق است پیاله و درونش کشک است
لطفـــــــــا ز سـرم کـــلاه را بـــرداریــــد

آدم شدم و مثل خدایم هستی
حوای نجیب قصه هایم هستی
من از غم عشق در دلم می لرزم
تو منتظر سیب و خطایم هستی

هر چند که از زمانه من بیزارم
یک تکه پنیر هست در منقارم

ای روبه پر فریب و حیلت پیشه

من درس کلاغ را به خاطر دارم

تا کی دل من در این نواحی باشد
بی جام می و عیش و صراحی باشد
خسته شدم از خساست قافیه ها
بگذار که این قافیه واهی باشد

ای عشق بیا نام مرا نجوا کن
در خلوت من درا مرا پیدا کن
آوای مرا سکوت می داند و بس
بشکن تو مرا سکوت را آوا کن